دلنوشته های مهرداد اکبری

ببخشید اشتباه فرستادم!امروز یک نفر برایم پیامی فرستاد:نگاه کردم ...نوشته بود: «کجایی؟!»دلم هُری فرو ریخت،مد ت ها بود منتظر شنیدن همین یک کلمه بودم...چه فرقی میکند کجای دنیا نشسته باشی؟! مهم این است که یک نفر هست که کجا بودنِ تو برایش مهم است!شاید آن یک نفر رویش نشود بگوید دلم برایت تنگ شده و به جانم نق میزند بیا دیگر... و همه ی این حرف را خلاصه کند در «کجایی؟!»داشتم به همین چیزها فکر می کردم که دوباره برایم فرستاد:ببخشید اشتباه فرستادم!برایش نوشتم:می دانم، من در ساحل رادیو دریا نشسته ام و با حسرت به موج دریا نگاه می کنم و به صدای بیا در آغوشم گوش می دهم.می شود اشتباهی حال مرا هم بپرسید؟!اما او دیگر حالم را نپرسید... و ....آدم غریبهها برایشان مهم نیست که دیگران چگونهاند و کجای شهر نشستها...

آمده است که « انسان جایزالخطاست» اگر اشتباه نکنم آدمیزاد شیر خام خورده تا لب گور مرتکب اشتباه می شود و از استناها که بگذرم، بیشتر مردم به دشواری اشتباهشان را گردن میگیرند و به آن اعتراف و اقرار میکنند. اینجانب نیز اگرچه هر زمان به اشتباهام پی می برم، دندان بر دندان می سایم و خودم را سرزنش میکنم و گاهی با خشم مشت به پیشانیام می کوبم، ولی هرسال، آخر سال به عقب بر میگردم و از اشتباهاتام آمار میگیرم، مدتی دمغ و دلخور دور خودم میچرخم با این امید که اشتباهات مشابهی را دست کم در سال نو تکرار نکنم، هر چند بی ثمر! چرا؟ چون فقط مردهها اشتباه نمی کنند. شاید به همین دلیل وقتی کسی با دست و دل بازی، از سر لطف و محبت به اینجانب عنوان «استاد» عنایت می کند(باور بفرمایید تا زمانی که زنده ام شاگرد... هستم و...