عروس و عزیز فارسی اند

1 و 1 1 اند. کلمه اروس با الف در زبان اوستایی سه ریشه سپید، زیبا و راست دارد. در عربی از این کلمه وام گرفته شده؛ زیرا ریشه این کلمه، حالت دیگری در زبان عربی ندارد. در عربی زوجة است. عربی نیست، یونانی هست از خدای شهوت جنسی یونان به نام اروس است. برابر فارسی آن وِیو، وَیوگ یا بَیوگ است. جشن ازدواج هم جشن بیوگانی بود. در زبان های ایرانی، زازاکی ویو، ویوه؛ تاتی ویه، تالشی ویو است. پیشوندهای ا و ان در ایران باستان برای منفی کردن بهکار رفته. نمونه: واژهٔ ژیژ چشم ناخشنود بوده؛ عکس آن اژیژ بوده؛ برای فهم اعراب ازیز و سپس عزیز شد. برای واژهٔ عروس نیز چنین تعبیری وجود دارد. ایراندخت مهرپرور- روزنامهٔ امرداد-ویکی- یافت نشد. "معنوی" از واژه "مینویی" همان بهشت است. رودکی: زمانی برق پرخنده زمانی رعد پرناله/ چنان مادر ابر سوک عروس سیزده ساله. فردوسی: جهان چون عروسی رسیده جوان/ پراز چشمه و باغ و آب روان نخستین که بنهاد گنج عروس/ ز چین و ز برطاس و از هند و روس. حافظ: مجو درستی عهد از جهان سست نهاد/ که این عجوز عروس هزار دامادست .

+ نوشته شده در ساعت توسط مهرداد اکبری  |