40/2(شیفته ی نام تو)

اینجا نمام پروانه های بی خبر هم می دانند
که حالا من یک طوری عجیب
شیفته ی زمزمه ی نام توام!
مگر می شود یاد آن همه خنده را
در پیاله ی فراموشی رها کرد؟
مگر می شود به آن همه اشتیاق گفت:
خداحافظ!
اگر بخواهی از راز این همه بغض بگذری
هیچ سهمی از فال روشن ستاره نخواهی برد.
حالا بیا به خواب خانه برگرد و
دمی رو به این دل بی قرار حوصله کن!

مهرداد اکبری