54/3(قول مشترک گریه)

از دور دست شب
صدای شباویز معلق می آید
انگار آسمان هم بی نصیب از باران نیست :
با دست ها ی خالی
فقط می شود سرما را در جیب ها فراموش کنیم
و چشم ها را
همچنان به سکوت و تاریکی ها دوخت ...
تحمل آدمی؟
این همه بی چراغ ؟
مگر تحمل این دل خراب مرز می شناسد ؟
از آن همه اتفاق
تاکجای آسمان مه گرفته می شود شک کرد ...؟
ما همیشه اهل قناعت سکوت پر سایه ایم
و کمبود این همه را کتمان می کنیم...
ما همیشه از شباهت ها
به قول مشترک گریه رسیده ایم
و کمبود این همه را کتمان میکنیم ...

مهرداد اکبری